Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009

Γιατί στην Ελλάδα ξεκαρδιζόμαστε όταν βλέπουμε κάποιον να σκοντάφτει στο πεζοδρόμιο?

Δεν μπορώ να προσδιορίσω με ακρίβεια το έτος που το χιούμορ στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο στην Ελλάδα άρχισε να παρακμάζει, μπορώ όμως με ακρίβεια να ορίσω την χρονιά που μπήκε η ταφόπλακα. Ήταν φυσικά το 1999, έτος που κυκλοφόρησε το ανεκδιήγητο "Safe Sex" και έγινε η πιο εμπορική ελληνική ταινία όλων των εποχών με συνολικό αριθμό εισιτηρίων κοντά στο 1.5 εκατομμύριο. Νούμερο που όπως είναι κατανοητό δεν πρόκειται να επαναληφθεί ούτε για ελληνική, μα ούτε και για ξένη ταινία στην Ελλάδα.

Ας δούμε όμως γενικότερα το τοπίο στην νεο-ελληνική κωμωδία. Ο Μάρκος Σεφερλής αντιγράφει στεγνά το θρυλικό "Fawlty Towers" και μας πλασάρει το "Κορίτσια ο Μάρκουλης", ο χειρότερος κωμικός από καταβολής ελληνικού κινηματογράφου ο Πέτρος Φιλιππίδης, αντιγράφει ξεδιάντροπα το θρυλικό "The Appartment" του Billy Wilder και στήνει ολόκληρη σειρά με τίτλο το "Κλειδί" και σαν να μην έφτανε αυτό, κάνει αχρείαστα remake σε χιλιοειδωμένες ελληνικές ταινίες του '60 όπως το γνωστό "Της κακομοίρας" και "Ο Ηλίας του 16ου" στο σανίδι και στον κινηματογράφο αντίστοιχα, ο Λάκης Λαζόπουλος τη δεκαετία του'90 μας σερβίρει τους αναξιομνημόνευτους "10 Μικρούς Μήτσους" και γυρίζει μια σειρά από ταινίες που μπροστά τους οι δημιουργίες της Φίνος Φιλμ φαντάζουν επιπέδου Monty Pythons, συνεχίζει δε να μας ταλαιπωρεί και στη νέα χιλιετία ως διασκεδαστής κυρίως γερόντων και ανήλικων παιδιών κάνοντας τρομακτικά νούμερα, με το να κάνει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του άρθρου μου. Γελάει με το στραβοπάτημα κάποιου στο πεζοδρόμιο. Ο ίδιος δεν διαθέτει χιούμορ ως διασκεδαστής, οπότε η αβανταδόρικη παρουσία των βίντεο, τον κάνει να φαίνεται θεός στα μάτια αυτών που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να δούνε Blake Edwards, Billy Wider, Monty Pythons, Woody Allen, Marx Brothers, κτλ. ή που δεν έχουν μια ρημάδα παλιοσύνδεση στο ίντερνετ!

Σε αντιδιαστολή αυτού που λέω, δείτε τις εκπομπές του Θέμου Αναστασιάδη. Δείχνει απλά τα βίντεο χωρίς να τα σχολιάζει και δημιουργεί ο ίδιος χιούμορ μέσα από τις συζητήσεις με τους καλεσμένους του. Χωρίς να είναι κάτι το τρομερό, είναι μια όαση χιούμορ σε μια απολύτως παρακμιακή κατάσταση για την Ελλάδα.

Για πόσο καιρό ακόμα φίλοι μου θα βλέπουμε και θα ακούμε αστεία για την γκαντεμιά του Μητσοτάκη ή την ομοιότητά του με το Δρακουμέλ, θα γελάμε με μιμήσεις του Καραμανλή και του Παπανδρέου και θα ακούμε για Μαυρογιαλούρους της πολιτικής? Πότε θα καταλάβουμε ότι οι κωμικές φόρμες έχουν εξαντληθεί σχεδόν από την αναρχική δεκαετία του '70 κι ότι πρωτοποριακή κωμική σειρά δεν είναι το πρόσφατο "Παρά 5" και οι 90's "Τρεις Χάριτες"? Για όσο καιρό ακόμα θα εξισώνουμε το χαβαλέ με το χιούμορ, την κωμική ατάκα με το σεξιστικό υπονοούμενο και τους απλούς σχολιαστές με τους δημιουργούς, για τόσο καιρό θα γελάμε με αυτόν που τσακίζει τα πόδια του στο πεζοδρόμιο...

5 σχόλια:

  1. Συμφωνω απολυτα Μανο...Η αποθεωση της κακογουστιας και του αβιαστου γελιου...Ενταξει και το ΑΜΑΝ ειχε γελιο λογω του αυθορμητισμου...αλλα απο τοτε δεν εχω δει κατι καλο....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. >tasossougias
    Το ΑΜΑΝ ειδικά τα πρώτα του χρόνια ήταν μια διαφορετική πρόταση, συμφωνώ! Υπήρξαν και μερικά άλλα, μετρημένα στα δάκτυλα, αλλά σε γενικές γραμμές τα πράγματα είναι άθλια

    >coinmad
    Οι συντελεστές του "Λαβ Σορυ", θα μπορούσαν άνετα να καταδικαστούν για συνωμοσία κατά του γούστου! Επίσης, θυμάμαι όταν είχε πιάσει τον κόσμο φρενίτιδα κι έλεγε συνέχεια "Πάμε πλατεία", "Βυσ'νί θύελλα" κτλ. από τους Μήτσους του Λαζόπουλου και πραγματικά αναρωτιόμουν αν υπάρχει κάτι στραβό με μένα και δεν γελάω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μάνο, ωραίο κείμενο αλλά μπορείς να βάλεις φόρμα στον τρόπο με τον οποίο γελάει κάποιος; Έχω γελάσει με πράγματα που άλλοι τα θεωρούν ηλίθια. Ο καθένας γελάει βάσει των εμπειριών του, μπορεί να γελάσει κάποιος εκτός Ελλάδος με αυτά που λέει ο Λαζόπουλος; Μπορεί όμως να γελάσει με τις ατάκες τού διεθνή Αρκά.

    Παναγιώτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φίλε Παναγιωτή,
    όπως ακριβώς αναφέρεις, τα κείμενα/σκίτσα του Αρκά είναι αστεία γενικότερα και μπορεί να τα κατανοήσει και ένας Γερμανός. Ο Αρκάς δημιουργεί χιούμορ από το μηδέν.
    Ο Λαζόπουλος για παράδειγμα δεν κάνει χιούμορ, αλλά χαβαλέ! Αυτό μπερδεύουν όλοι, το χιούμορ με τον χαβαλέ. Όταν κάτι είναι ήδη αστείο από μόνο του, σχολιάζοντάς το αστεία, δεν είναι χιούμορ αλλά χαβαλές. Δεν θεωρώ λοιπόν κακό το να αρέσει σε κάποιον ο Λαζόπουλος, απλά υπερβολικό το να τον θεωρεί μεγάλο κωμικό, αφού ο άνθρωπος δεν είναι!
    Θα συμφωνήσω επίσης μαζί σου ότι ο καθένας γελάει βάσει των εμπειριών του, όταν έχουμε όμως να κάνουμε με εξειδικευμένο χιούμορ, που αφορά στο οικογενειακό μας περιβάλλον, στο εργασιακό, κτλ. Το άρθρο όμως αναφέρεται στο αντικειμενικά αστείο, που εγώ ισχυρίζομται ότι υπάρχει, κάτι που το διαπιστώνεις άνετα αν δεις τους μεγάλους κωμικούς του αιώνα, όπως οι Marx Brothers, o Chaplin, ο Buster Keaton κτλ. που να θυμίσω δεν ήταν καν του ομιλούντος κιν/φου (τουλάχιστον στα πρώτα τους χρόνια) και που δεν έχω συναντήσει ως τώρα ούτε έναν άνθρωπο, ανεξαρτήτως εμπειριών ή καταβολών που να μην γελάει με τις δημιουργίες τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. http://www.youtube.com/watch?v=lih75e6Rb8A για δειτε αυτο μαγκες..αν εχετε δει το πηρε-τοστ το σαββατοβραδο του σεφερλη κατι θα σας θυμισει ;)
    βασικα ειναι ΟΛΟΙΔΙΟ με την μονη διαφορα οτι ο rowan atkinson ειναι κλασεις ανωτερος

    ΑπάντησηΔιαγραφή